25-05-08

prinses op een wit stalen ros

Vandaag een fietstripje van 50k achter de benen. Na me 2 maal vergist te hebben in een omleiding ben ik er nu toch achtergekomen hoe het allemaal in mekaar zit. Maar de eerste poging vandaag was toch ook weer niet juist, op het gevoel de richting van de omleiding proberen te volgen, de raad opgevolgd van iemand die zij dat de omleiding voor fietsers langs het kanaal was.. alee, jerom hier natuurlijk het verkeerde kanaal genomen. Na zo een 2K kwam ik tot de conclusie dat ik terug huiswaards aan het rijden was. Terug de baan op, en het ander kanaal gevolgd. Dit bleek na X aantal maal die weg proberen te volgen de juiste manier om de omleiding te volgen. Ge moet er potverdrie voor gestudeerd hebben, en blijkbaar meer dan 5 jaar, of ik heb iets essentieels gemist tijdens men unif fase. (waarschijnlijk meer dan 1 ding, maar daar gaan we het nu niet over hebben).
Na ongeveer 20K, tja, het moest er van komen, platten tube! Ergens gaan aanbellen of ik de telefoon even mocht lenen zodat vrouwlief me kon komen oppikken. Gues what. Na 5 keer proberen heb ik het opgegeven en men excuses aangeboden. De eerst telefoon nummer was inderdaad van men vrouw, maar die haar telefoon stond af. Dan maar naar mezelf bellen, de telefoon lag toch thuis. 4 keer, en ik ben er mee gestopt, alle 4 nummers fout.
Maa zij die kerel, hiernaast zit zo een amateur die voor en na fietsen repareert. Aha!! t'is toch niet waar zekers! Hup hup, een huisje terug, aanbellen en binnen de 3 seconden stond daar de blonde princess, vrouw van fietsen reparateur, die omdat het zondag was, niet thuis was maar aan het fietsen. Deze mevrouw heeft dan met haar verblindende schoonheid men fiets in orde gebracht en me terug op weg geholpen. De volgende kilometers gingen als een trein.
Enfin, tot zover de dichterlijke vrijheid, het kwam ongeveer in de buurt wat betreft de schoonheid, maar het bandje heb ik zelf vervangen in het werkhuis van betreffende.
Niettegenstaande al dit, centen had ik niet bij, dus dat moet nog geregeld worden. Er bestaan dus nog goei mensen op dit bolleke.
Madammeke, nog nen dikke mercie om me uit de nood te helpen, anders moest ik 20K tevoet naar huis met het fietsje aan de hand.
En natuurlijk hebben we onze lessen geleerd hieruit: als het dik fout gaat is er altijd wel een vrouw die die onozel doende ouwe mannen komt redden. (en ook dat ik wat gereedschap en een pomp moet meenemen volgende keer).

19:28 Gepost door Streverke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Een lekke band rijden kan inderdaad zeer irritant zijn - zelf neem ik bij langere tochten vaak wat spul mee mocht het mis gaan. Mijn ervaring is dat als ik het spul mee heb ik zonder problemen rijd maar oh wee als ik het een keer vergeet....

Gepost door: Bjorn Paree | 26-05-08

De commentaren zijn gesloten.