24-12-08

over vallen, opstaan en gepakt te worden

Maandag ergens in Afrika gefietst, de muizenberg omhoog, en 2 uur later in Tongerlo op de tartan gelopen. Moet je maar kunnen he :-), de virtuele wereld kent geen grenzen meer dezer dagen.
Maar de reeele wereld daar en tegen zoveel temeer. Toen ik ,aandag avond de trap opging voelde ik toch weer een pijn onder mijn voet, teken dat die SF niet is genezen. Ik heb een 4.4 km gelopen,niet al te snel (11.5 km/h) maar blijkbaar is het teveel. Vrijdag ga ik dan nog eens rustig een poging wagen, 4K of zo en zien wat het geeft. Indien niet beter, dan moet meneer doktoor me maar vertellen hoe het verder moet, maar ik heb geen zin meer om nog 3 maand niet te lopen. We zien wel zij de mol, en hij liep in een klem en ligt nu op de komposthoop!
Blijkbaar hebben de vrouwen gisteren een villake gehuurd in Frankrijk (om alle duidelijkheid, 1 vrouw is van mij, de andere niet he). Moet ergens kort in de buurt van de Mont Ventoux zijn. Wordt dus een zomers verlof waar de race fietsen meegaan (die van mij en mijne maat de amateur coureur).
Maar ik ga me niet laten kennen he, vanaf morgen zet ik hier minstens 1 keer per week de Real Life Video van de MVT op men rollen en ik ben voorbereid tegen de zomer he! Zo snel gaan ze me niet pakken hoor.
En dan is een mens op verlof zegt men, en heb ik nog niks anders gedaan dan gewerkt. Gelukkig zijn mijn kinderen zo braaf dat ik er amper moet naar omzien, heb andere tijden gekend. En ja, dat werk, voor mij niet erg maar voor een paar mensen die voor mij werken (ten) wel. Zeker met deze feestdagen is een bedankt en maak dat je wegkomt boodschap nooit fijn, ook al heeft het met hun eigen performance en optreden te maken. Mij maakt het niet uit maar toch doe je dit liever in andere periodes van het jaar. Het zij zo, het hoort bij het leven, we proberen, vallen, staan weer op, gaan verder tot we uiteindelijk allemaal in een molleklem lopen...

10:18 Gepost door Streverke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-12-08

formateren, copieren, installeren... pffffff

Ondertussen toch al 3 maal gelopen, verleden week 2 maal 4 km, op het gemakske. Pootje wordt er niet erger of minder door, op het eerste zicht niet te veel problemen. Houtvasthouden dat het zo blijft.
Ik loop wel op tartan, een atletiek piste, niet meer op de finse piste omdat die er veel te slecht bij ligt in Tongerlo, een regelrechte ramp. En dus draaien we rondjes van 400m, 10 stuks of zo. Niet erg, als ik al wat kan lopen ben ik blij.
Straks zullen we na heel wat PC problemen (64 bit versus 32 bit, wette wel) terug de tacx opkruipen om de laatste nieuwe  rit "amstel-gold" eens uit te testen.
En dan deze avond nog een bikke lopen, rondjes, een stuk of 10...
En voor de natuurliefhebbers: Artur was blijkbaar toch singel, geen nieuwe hopen op het gazon, geen nieuwe arturs in de klemmen...

11:28 Gepost door Streverke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-12-08

Tevreden, en niet tevreden

Hij is niet meer, Artur. Na meer dan 15 dagen heb ik hem kunnen vermoorden. Net een uurtje of zo geleden heb ik hem omgelegd, met de zelfgemaakte klemmen.
Hij heeft het lang volgehouden, een beetje teveel naar men goesting, maar langs de andere kant ben ik dan weer tevreden dat het princiep van men klemmen wel degelijk werkt. Niet 1 keer is ze afgegaan zonder doel te treffen; degelijke kwaliteit (een beetje stoefen mag he).
Ziezo, maar voor alle zekerheid heb ik de andere klemmen laten staan en degene die de moord gepleegd heeft terug geplaatst. Je weet nooit of er een nest is he, zoals in het voorjaar. Alhoewel een mol solitair is denk ik dat hier in men tuin toch wel andere karakters te werk zijn gegaan; ik vermoed dat deze nog een nakomertje was van die poolse familie, en wie weet wat heeft die al voor een nest achtergelaten sinds deze zomer... ik hou het in het snuitje voorlopig. Wetende dat 1 exemplaar 15 meter gangen kan graven per dag en tot 3000 kg aarde per jaar kan opstoten was Artur hier wel degelijk bezig aan een olympisch record mijn gedacht.
Dus, tevreden dat Artur en aan is, maar langs de andere kant ontchoocheld. Toen ik hem daar zo in zijn blootje op de gazon had liggen was het maar een gewone mol, niet meer of niet minder. Gene witte, gene oranje, niet al te dik, niet echt nen grote. Maar toch instaat voor enorme daden.
Doet me denken aan men sportieve acties: verleden weeks sinds woensdag niet veel meer gedaan dan gegeten en gedronken, ook gedronken, en nog een beetje gedronken.
Niet meer gefietst, niet meer gelopen. Dus, seffes direct de fiets op, een toerke in zuid afrika doen en straks ga ik nog eens proberen te lopen. Blij dat het iets of wat lukt, maar toch niet echt gelukkig omdat ik vrees dat het nog niet genezen is.
Wat zal ik seffes in het restaurant nemen, vis of vlees? Als ik kwartel bestel, leveren ze mischien Artur af, wie ziet het verschil he.. Vis dan, maar t'is al nat genoeg geweest de laatste weken vind ik. K'zal maar geroosterd brood eten denk ik, ter compensatie van verleden week. Noch vis, noch vlees, niet goed, niet slecht; zo als het weer zeker.

Nog een vraagske: lopen er bij jullie ook zoveel ambetante, nerveuze mensen rond? Precies dat iedereen wel een reuze groot probleem heeft dat em zelf niet weet, maar waarbij andere mensen moeten voor uitgekafferd of gepenalizeerd worden. Ik merk in mijn omgeving dat meer en meer mensen geagiteerd zijn zonder duidelijk reden waarom. Te weinig zonlicht waarschijnlijk... who knows.

12:50 Gepost door Streverke in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-12-08

The ultimate Artur killer

Hij is slim, Artur, erg slim. Tot nu toe kon hij me steeds ontkomen. Dit is me nog nooit gebeurd. Aangezien ik nu meer dan 1 week de situatie tracht te controleren kom ik tot de conclusie dat ik niet het juiste materiaal heb om Artur te vermoorden.
De in de handel zijnde middelen zijn niet toerijkend.
Mijn ingenieuze brein is aan het werk gegaan (oei, toen verschoot ik toch wel even hoor, ik dacht dat ik ziek aan het worden was!!) en is tot de uitwerking van een nieuw uitroeiingsmiddel overgaan.
Na de evaluatie van waar het momenteel fout gaat was het tijd om een nieuw middel trachten te creeren. Wel wel, mijn hoofd doet er nog pijn van, maar ik denk dat ik de essentie van het probleem heb begrepen en ook kan oplossen.
Ik zit al een aantal avonden en nachten in mijn kelder te experimenteren met ijzeren toestanden, veren en dergelijke meer en ik denk dat ik de ultieme Artur val heb uitgevonden.
Nu moet ik ze echter nog degelijk "moordend" maken, want dat was een aspect dat ik nog even niet bekeken had. Kwestie van nog een nachtje of zo door te werken en men gevaarte moet klaar zijn. En dan gaan we ervoor.
Net zoals ik er gisteren voor ging, of beter, ervoor liep.
Na 3 maand heb ik men sloefen aangetrokken en op de finse piste 4km gelopen. Ging vlot, geen problemen. Maar vandaag voelt men voet toch wel wat ambetant als ik em zo op een bepaalde manier kantel. Da kan nu toch echt niet meer zijn he? 3 maand niks lopen, 1 keer een klein beetje en dan nog op zachte ondergrond en ik zou al terug last hebben van die stressfractuur?? Dit geloof ik zelf niet meer hoor!! Maar ik ben voorzichtig, mischien eens terug voor een botscan om te zien of het genezen is en het gewoon wat fantoom pijnen zijn of er inderdaad nog een probleem is.. Kweet het niet, vrijdag of zo zal ik nog wat lopen en daarna bepalen wat ik ermee ga doen....

14:03 Gepost door Streverke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-12-08

Artur is back!

en hoe!!
Met een record aantal van 6 volle emmers aarde die ik reeds heb van het gazon weggedragen is het beest aan een tegen aanval begonnen.
Na mijn uitroeingspraktijken van een hele tijd geleden was het kalm, maar dat was blijkbaar maar stilte voor de storm.
Ik denk dat in tussentijd er een klein leger van goed uit de kluiten gewassen mollen is opgegroeid onder men gazon en nu naar believen en goeddunken van de OpperMol gangen graaft zoals men in WO I deed.
Hier en daar is er al een gang die instort, ik merk dat aan de gazon die al hier en daar meezakt naar de hel waar de Mollen wonen.
Maar, ze rekenen buiten deze natural born killer, gewapend met 3 molleklemmen ben ik ten strijde getrokken en heb hun loopgraven gemijnd (eugh, geklemd feitelijk).
Maar, ze zijn slim! Ik denk dat een bepaald gedeelte van hun opvoeding bestaan heeft uit opleiding om klemmen te omzeilen.. ze zijn slimmer dan verleden keer!!
Maar,.. deze nartural born killer heeft geduld, ik kan uren, zoniet dagen, onbeweeglijk zitten observeren tot ik op het juiste moment daadkrachtig zal toeslaan!
Uiteindelijk zal er maar 1 winnaar zijn, en die is op voorhand gekend! Zowaar men bijnaam is Strever De MollenKiller!!!
Gelukkig zijn de compostbakken in onze gemeente nog niet geleverd, anders ging men poolse mollenfamilie daar ook nog alle compost wormen opsmullen...
Spijtig maar ja, niks aan te doen, als ik men benen niet wil breken op het gazon (of men kinderen) dan moeten die dieren weg. En horen doen ze niet, luisteren dus nog veel minder, dus er rest me maar 1 alternatief, en dat is de brutale moord met voorbedachte rade. Niet aan te doen, spijtig maar het is zo.
Deze natural killer zal instinktief zijn werk doen, wat moet dat moet, zonder daarbij na te denken of twijfels te hebben.
En nu ga ik even stoppen want ik moet de afwas nog gedaan hebben voor men vrouwke thuiskomt...

17:13 Gepost door Streverke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |